ควรสักครั้งในชีวิต

         ชาวไทยทุกคนควรจะได้สำนึกว่าการที่ดำรงชีวิตอยู่บนผืนแผ่นนี้อย่างผาสุกเนื่องจากเรามีพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว องค์พระประมุขของประเทศ ที่ทรงพระปรีชาสามารถ  พระองค์ทรงประกอบพระกรณีย์กิจอันเป็นประโยชน์นานัปการแก่ปวงชนชาวไทยมาโดยตลอด  ทรงห่วงใยและเอื้ออาทรต่อทุกข์สุขของพสกนิกร  ทรงเป็นศูนย์รวมน้ำใจของปวงชนชาวไทย  ควรที่ทุกคนจะหาโอกาสแสดงความจงรักภักดีต่อองค์ท่าน อย่างน้อยสักครั้งในชีวิต  ดังเช่นความใฝ่ฝันของชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่อยากจะมีโอกาสได้เข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

         ผมเป็นคนต่างจังหวัดเกิดที่อยุธยา แถมยังเกิดที่อำเภอห่างไกลจากตัวเมืองไปอีกสิบกว่ากิโล  สมัยนั้นการเดินทางจากบ้านเกิดถึงตัวเมืองต้องใช้เวลาประมาณ ๓ ถึง ๔ ชั่วโมง  ไปได้ทางเดียวตามลำน้ำ  นั่งเรือหางยาวไปตามลำคลองที่คดเคี้ยว  บางช่วงน้ำตื้นเขินผู้โดยสารต้องลงจากเรือช่วยกันเข็น  ถ้าจะไปโดยรถยนต์ก็ต้องเดินเท้าตัดทุ่งไปขึ้นรถประจำทางที่อำเภอป่าโมกข์ จังหวัดอ่างทอง ใช้เวลาในการเดินเท้าประมาณ ๓ ชั่วโมง  สรุปไปทางเรือเหนื่อยน้อยที่สุด  ที่ผมเกิดและอาศัยอยู่ช่วงเด็กต้องเรียกว่า “บ้านนอก” จริงๆ  ข่าวสารการบ้านการเมืองอะไรไม่เคยได้รับรู้  วิทยุ โทรทัศน์ไม่มี  ที่พูดถึงนี่มันเป็นปี พ.ศ.๒๔๙๐ปีที่ผมเริ่มจำความได้  ความจริงวิทยุน่าจะมีแล้วแต่แถวละแวกบ้านไม่มีไฟฟ้าใช้  จะรับข่าวสารทีต้องฟังเสียงเกราะที่ผู้ใหญ่บ้าน กำนันเคาะเรียกแล้วแจ้งข่าวให้ทราบ  สมัยนั้นเรื่องเกี่ยวกับพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวถือเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ ดุจเทพเจ้า ไม่มีใครเคยเห็น ไม่มีใครได้รู้จริง มีแต่คำเล่าลือพูดกันปากต่อปาก เช่น พระองค์ท่านมีบุญอภินิหาร เสด็จที่ใดท้องฟ้าจะแจ่มใส  อากาศที่ร้อนระอุก็จะไม่ร้อน  ถ้าฝนทำท่าจะตกก็จะหยุด  แดดร้อนเปรี้ยงก็จะกลายเป็นร่มเย็น  พระองค์ท่านเสด็จที่ใดท้องถิ่นนั้นจะเจริญ ทำมาหากินรุ่งเรืองและคนมีบุญเท่านั้นถึงจะได้เห็นพระองค์ท่าน  ผู้แก่ผู้เฒ่าในหมู่บ้านต่างภาวนาขอให้พระองค์ท่านเสด็จมาโปรด  ผมดูแล้วไม่มีทางที่จะเป็นไปได้เลย  ผมบอกกับชาวบ้านว่า  จะเป็นตัวแทนเข้าเฝ้าพระองค์ท่าน แล้วจะไปถ่ายทอดให้ฟัง

         ปี พ.ศ.๒๔๙๖ ผมเข้ามาเรียนหนังสือที่ในตัวเมืองจังหวัดพระนครศรีอยุธยา  ได้ค้นพบคำตอบข้อที่ว่า ถ้าพระองค์ท่านเสด็จที่ใดท้องถิ่นนั้นจะเจริญ  ก็เพราะหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้องจะไปช่วยเนรมิตให้ เช่น ถนนหนทางไม่ดีก็ต้องไปสร้างไปทำ ที่ขรุขระก็ต้องไปปรับให้เรียบ ถ้าเป็นฝุ่นก็ต้องไปลาดยาง  ไฟฟ้าไม่มีก็รีบติดตั้ง  เป็นป่ารกก็ต้องแผ้วถาง  ต้องดูแลความสะอาดเรียบร้อยและสวยงาม  ถึงอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเพียงแค่ข้ามคืน  เป็นผลจากบุญยาอภินิหารของพระองค์ท่าน  แต่ถึงอย่างไรผมก็ยังมองไม่เห็นโอกาสที่ความเจริญนี้จะไปถึงบ้านเกิดผมอยู่ดี  ชาวบ้านแถวนั้นคงจะหมดสิทธิ์ได้ยลพระพักตร์ของพระองค์ท่าน    

          ผมเรียนหนังสือที่โรงเรียนชื่อดังประจำจังหวัด  ประมาณปี 2500  จอมพล ป. พิบูลสงคราม นายกรัฐมนตรี จัดงานฉลอง 25 พุทธศตวรรษที่จังหวัดพระนครศรีอยุธยา  ทราบข่าวว่าในหลวงและสมเด็จพระราชินีจะเสด็จอยุธยา  นักเรียนและประชาชนชาวอยุธยารวมทั้งตัวผมด้วยต่างพากันดีใจคราวนี้แหละจะได้เห็นพระองค์ท่าน  เตรียมตัวล่วงหน้ากันเป็นเดือน  พวกเราเลือกชุดที่สะอาดสวยงาม  บางคนลงทุนตัดใหม่  วันที่พระองค์ท่านเสด็จพวกเราเข้าแถวเป็นระเบียบรอรับตั้งแต่เที่ยงวัน มือถือธงชาติเล็กๆคนละธง ยืนแถวโบกธงเรียงรายตามถนน กว่าพระองค์ท่านจะเสด็จผ่านโดยรถยนต์ก็เป็นเวลาใกล้ค่ำ  เรายืนกันกลางแดดไม่ต่ำกว่าหกชั่วโมง  เสื้อผ้าสวยๆโชกไปด้วยเหงื่อแต่ไม่รู้สึกเหนื่อยหรือเมื่อยเลย  พอทราบว่าพระองค์ท่านเสด็จถึงก็หายเป็นปลิดทิ้ง พระองค์ท่านประทับบนรถยนต์พระนั่งเคลื่อนไปอย่างช้าๆ  จริงๆแล้วไม่ได้เห็นพระองค์ท่านเลย เห็นแต่รถที่ประทับผ่านไป  ผมตัวเตี้ย ตอนขบวนรถผ่านถูกเบียดหลุดไปอยู่ด้านหลัง แต่ก็คุยโม้กับเพื่อนๆว่า เห็นจะๆเลย

          ต่อมาเมื่อปี พ.ศ.2503 หรือ 2504 จำได้ไม่แน่ชัด ขณะผมเรียนหนังสือที่กรุงเทพฯพักอยู่ที่วัดโพธิ์ ท่าเตียน ในหลวงและพระราชินีเสด็จนิวัติพระนครหลังจากที่ทั้งสองพระองค์ได้เสด็จประพาสต่างประเทศ  พระองค์ท่านทรงโปรดให้พสกนิกรเข้าเฝ้าโดยเสด็จออกทางมุขพระที่นั่ง พระบรมราชวัง ด้านติดถนนสนามไชย (พระที่นั่งนี้อยู่ภายในบริเวณวัดพระแก้ว ด้านที่ติดกับวังสราญรมย์) ผมอยู่วัดโพธิ์ใกล้หน่อย ไปนั่งจองที่แต่หัววัน คนรอเฝ้าล้นหลามจำนวนเป็นหมื่น  เห็นแต่หัวคนดำไปหมด  ถึงเวลาพระองค์ท่านและพระราชินีเสด็จออกทางมุข ซึ่งอยู่บริเวณชั้น 3 ของอาคารพระที่นั่ง  ฝูงชนโห่ร้องด้วยความปลื้มปีติยินดี พร้อมเปล่งเสียง “ทรงพระเจริญๆๆ”ดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหว จนผมขนลุก น้ำตาซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว  นับว่าเป็นครั้งแรกของผมที่เห็นพระองค์ท่าน  แต่ก็เป็นการเห็นในระยะไกลมาก

          แต่ที่ได้เห็นจะๆ จริงๆก็คงจะเป็นตอนที่เข้ารับพระราชทานกระบี่ ครั้งสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ  ทำพิธีรับที่กระทรวงมหาดไทย ใกล้ชิดพระองค์ท่านมากที่สุดในชีวิต หมอบอยู่ตรงเบื้องพระบาท และ ผมไม่ลืมเลยที่ผู้บังคับบัญชาที่ควบคุมการฝึกซ้อมรับกระบี่กำชับนักหนาว่า  อย่าจ้องพระพักตร์ท่านเด็ดขาด  ดังนั้นแม้ผมจะใกล้พระองค์ท่านเพียงใดก็เห็นพระองค์ท่านเพียงพระอุระเท่านั้น.