หมอทำเสน่ห์ยาแฝด

                   ช่วงที่ผมรับราชการอยู่กองบัญชาการสอบสวนกลาง  หน่วยงานไม่มีอำนาจสอบสวน  มีหน้าที่กำกับดูแลการทำงานของกองปราบปราม  ที่ทำงานอยู่ถนนอังรีดูนังส์ติดกับสยามสแควร์  อยู่ใจกลางเมืองย่านวัยรุ่น  มีแผนกรับเรื่องราวร้องทุกข์อยู่ที่บริเวณชั้นล่าง  ติดป้ายเห็นเด่นชัด  “รับเรื่องราวร้องทุกข์” มีผู้คนเข้าไปร้องทุกข์ ร้องเรียนเป็นประจำ

                   วันหนึ่งมีนักศึกษาสาว ๒ คนไปร้องทุกข์  เจ้าหน้าที่ได้ซักถามเบื้องต้นพอรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็รีบพานักศึกษาไปพบ  ตำแหน่งผมในขณะนั้นเป็นสารวัตร  นักศึกษาทั้งสองอยู่ในเครื่องแบบนักเรียนอาชีวะ ระดับ ป.ว.ช.  รูปร่างหน้าตาดีทั้งคู่  จากการซักถามสาวผู้เสียหายได้ความว่า  ก่อนหน้านี้ประมาณ ๒ อาทิตย์มีงานนิทรรศการที่หน่วยงานเกี่ยวกับองค์กรสตรีที่ถนนพิชัย กทม.  เธอกับเพื่อนสาวรวม ๔ คนไปงานแสดงนิทรรศการดังกล่าว  ในงานมีการออกร้าน  แสดงผลงานองค์กรและการให้ความรู้กับสตรี  ที่ขาดไม่ได้คือโต๊ะพยากรณ์หรือเรียกง่ายๆว่า “หมอดู” (เรื่องพรรค์นี้ผู้หญิงชอบ) มีทั้งหมอดูชายและหมอดูหญิง  นักศึกษาสาวทั้งสี่ได้เข้าไปใช้บริการของหมอดูชาย  ไม่รู้ไปดูกันอีท่าไหน ดูไปดูมากลายเป็นเรื่องการทำเสน่ห์ให้แฟนหลง  หมอดูอวดสรรพคุณการทำเสน่ห์ยาแฝด  ทำแล้วแฟนชายหลงใหลหัวปักหัวปำ   สิ่งที่ทำให้นักศึกษาเชื่อถือก็คือ  มีอัลบัมภาพไฮโซคนดังและดาราหญิง  หมอทำเสน่ห์อ้างว่าเป็นลูกค้าที่มาทำเสน่ห์ทั้งสิ้น  นักศึกษาสาวทั้งสี่สนใจ  หมอดูแจกนามบัตรมีเบอร์โทรศัพท์ให้ติดต่อ  การทำเสน่ห์ยาแฝดต้องมีพิธีรีตอง  ต้องไปทำที่บ้านของหมอซึ่งอยู่แถวดาวคะนอง  ฝั่งธนบุรี  วันที่ไปชมนิทรรศการนั้น  เมื่อสาวทั้งสี่ได้เบอร์จากหมอแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน  รุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ทั้งสี่สาวเลยไม่ได้พบกัน

                   วันจันทร์ต่อมาสาวหนึ่งในสี่คนมาบอกเพื่อน ๆอีกสามคนว่า  ไปหาหมอมาเจ๋งมากทำแล้วแฟนรักมากขึ้น ไม่ยอมห่างไปไหน  เพื่อนอีกสามคนได้ฟังแล้วสนใจ รุมถามคำถามอีกมากมาย  เจ้าตัวอมยิ้มพูดสั้น ๆยืนยันว่าดี  ของอย่างนี้มันเรื่องเฉพาะตัว  อยากได้ต้องลอง

                   เสาร์ต่อมานักศึกษาผู้เสียหายรายนี้โทรติดต่อหมอนัดแนะเวลาทำเสน่ห์ยาแฝดกัน  ถึงเวลาเธอก็ไปตามนัดคนเดียวเพราะไม่ต้องการให้ใครรู้ความลับ  ไปพบหมอเสน่ห์ที่บ้านพัก  เธอบอกว่ารู้สึกหวั่น ๆใจเพราะที่บ้านหมอเงียบสงบไม่มีผู้คนพลุกพล่าน  แต่เหตุที่หมอวางตัวดี สุขุม พูดน้อย ไม่มีทีเล่นทีจริง ทำให้เธอวางใจ  หมอเรียกเงินค่าครู ๒๐๕๐.- บาท  การที่จะทำเสน่ห์ให้เพศตรงข้ามหลงคือ  ต้องเสกทองเข้า “ของลับ”  หมอบอกให้เธอเตรียมเข้าสู่พิธี  โดยให้ทำความสะอาดชำระล้างร่างกาย  หมอส่งชุดนอนซึ่งเป็นชุดกระโปรงสวมให้เธอใส่เวลาเข้าพิธี  ไม่ต้องสวมชั้นใน  เธอทำตามหมอสั่งเหมือนกับถูกสะกดจิต  เสร็จแล้วเธอเข้าสู่ห้องพิธี  ห้องใช้ไฟสีแดงสว่างน้อยแสงสลัว ๆ  เธอเข้าไปในห้องแบบกลัว ๆกล้า ๆ  ใจเธอคิดแต่จะให้แฟนหลง  ไม่ได้คิดอะไรกับหมอ  เมื่อเข้าไปในห้องพิธีพบหมออยู่ในชุดนุ่งขาวห่มขาว  ผ้านุ่งของหมอคล้ายกับผ้าสบงพระ  ได้ยินเสียงหมอใส่กลอนห้องดังกริ๊ก   เธอใจไม่ค่อยดีเพราะอยู่กันลำพัง  ในห้องพิธีดูแล้วขลังเพราะมีพุทธรูปและเทวะรูปปางต่าง ๆลักษณะท่าทางประหลาดเต็มไปหมด  หมอจุดธูปเทียนบูชาพระ เทวะรูปแล้วเริ่มบริกรรมคาถา ไม่ใช่ภาษาบาลีเหมือนที่พระสวด เธอเดาว่าเป็นภาษาเขมร  เสียงสวดเคล้ากลิ่นธูปท่ามกลางแสงสีแดงสลัว  บรรยากาศชวนขนลุก

                   หมอสั่งให้เธอขึ้นนอนบนเตียง  ในห้องมีเตียงนอนเล็ก ๆคล้ายเตียงคนไข้ตามโรงพยาบาล  หมอยื่นหน้ากากสำหรับปิดตาลักษณะเช่นเดียวกับที่ใช้เวลานอนบนเครื่องบิน  เธอปฏิบัติตามเพราะใจมุ่งมั่นที่จะเอาชนะใจแฟนให้ได้  ขณะนอนบนเตียงหมอยังสวดเป็นภาษาเขมรตลอดเวลา  เธอมีความรู้สึกว่าชุดนอนเธอถูกถกขึ้นมาไว้ที่เอว  เธอรีบเอามือดึงชุดนอนปิดตามเดิม  หมอบอกว่าเป็นตอนสำคัญ จะเสกทองเข้า “ของลับ”  เธอเลยต้องยอม  หมอเอาแผ่นทองปิดที่ของลับเธอบริเวณหัวเหน่า  หมอว่าคาถาถี่ ๆและดังขึ้น  ได้ยินเสียงหมอเป่าลมไปที่บริเวณของลับ  เธอโล่งใจคิดว่าคงผ่านขั้นตอนสำคัญและเสร็จพิธีแล้ว  แต่แล้วเธอต้องตกใจเมื่อมีของแข็ง ๆไปถูบริเวณของลับตรงจุดสำคัญ  เธอรีบเอามือจับสิ่งของอันนั้นแล้วดึงผ้าปิดตาออก  พบว่าเป็นปลัดขิกทำด้วยไม้อันเล็ก ๆ  หมอบอกว่าเป็นตอนสำคัญของพิธีและสั่งให้เธอนอนต่อ  ปิดตาเหมือนเดิม  หมอใช้ปลัดขิกคลึงที่ของลับเธอสักระยะหนึ่ง  ต่อมาเธอก็รู้สึกว่าไอ้ที่กำลังคลึงอยู่นั้นมันไม่ใช่ปลัดขิก  คราวนี้มันเป็นอันของจริงของหมอเลยทีเดียว  เธอทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็ช้าไปเสียแล้ว  ต้องเสียตัวให้กับหมอทำเสน่ห์  เธอไม่พูดใด ๆทั้งสิ้น ค่าครูก็ไม่จ่าย  เธอกลับบ้านไม่กล้าเล่าให้ใครฟังนอกจากเพื่อนสนิทของเธอที่มาร้องทุกข์ด้วยกัน   

                   เธอแค้นใจเพื่อนที่รับรองสรรพคุณหมอแต่นึกอีกทีว่าเพื่อนก็คงจะโดนเหมือนกันกับเธอ  สมน้ำหน้าตัวเองที่งมงายจนเสียรู้หมอ  ไม่กล้าเล่าให้พ่อแม่ฟังเพราะความอับอาย  ที่เธอมาร้องเรียนเพราะอยากให้ตำรวจจัดการกับไอ้หมอลามก  ไม่อยากให้เรื่องทำนองนี้ไปเกิดขึ้นกับเหยื่อรายอื่นอีก  ผมแนะนำให้ไปร้องทุกข์ดำเนินคดี  เธอปฏิเสธเพราะกลัวว่าจะเป็นข่าวและจะเสียหายต่อเธอมากขึ้นอีก

                   ผมเห็นใจผู้เสียหายรายนี้และผู้หญิงอีกหลายคนที่ตกเป็นเหยื่อ   ความอับอายทำให้พวกบ้ากามได้ใจ  ขั้นตอนของกฎหมายมันต้องมีการสอบสวน  มีการพิสูจน์  เปิดโอกาสให้ผู้ต้องหาหรือจำเลยต่อสู้คดีได้  อะไรเป็นเครื่องยืนยันว่า “สมยอม”หรือ “ข่มขืน” ถ้าเป็นการสมยอมก็ไม่ผิดต้องเอาข้อเท็จจริงและพยานหลักฐานขึ้นมาว่ากัน  เมื่อมีการพิสูจน์ฝ่ายหญิงจะเสียหายมากขึ้นไปอีก  ยังดีที่ปัจจุบันการสอบสวนคดีเกี่ยวกับเพศใช้พนักงานสอบสวนหญิง และ ยังมีมูลนิธิ “ปวีณา หงสกุล” ที่คอยเป็นพี่เลี้ยงดูแลหญิงที่ตกเป็นเหยื่อทางเพศ  ใช้บริการมูลนิธินี้รับรองไม่ผิดหวัง 

                   คดีข่มขืนกระทำชำเราเป็นคดีความผิดต่อส่วนตัว  ผู้เสียหายต้องร้องทุกข์จึงจะสอบสวนดำเนินคดีได้  คดีนี้ผู้เสียหายไม่ยอมร้องทุกข์เหตุเพราะความอาย  เธอบางว่าที่ไปทำเสน่ห์เพราะเชื่อเพื่อน ไม่ได้เชื่อหมอ (ป่านนี้คงทะเลาะกับเพื่อนที่แนะนำไปเรียบร้อยแล้ว)  ผมหาวิธีที่จะยับยั้งความชั่วของไอ้หมอลามก  โทรศัพท์ไปบอกให้มันหยุดพฤติกรรมชั่ว มิฉะนั้นมันจะต้องตายอย่างหมาข้างถนน  เสียดายที่ผมไม่ได้เก็บโทรศัพท์ของหมอลามกผู้นี้ไว้เผื่อผู้ใดสนใจ.